Ik ben veilig
Ik geloof niet dat er één zin is die me meer heling heeft gebracht, dan deze ene zin. ‘Ik ben veilig.’ In de shift naar de 5de dimensie is het voor mijn multidimensionale innerlijk kind retespannend om hier te zijn en te blijven.
Regelmatig piept ze er even tussenuit. Dan schiet ik uit mijn basis en beland ik in mijn hoofd. Ik accepteer het, want ik besef hoe wezenlijk het is voor mij om dit proces te faciliteren. Ik kan niet ontkennen wie ik werkelijk ben. Een multidimensionaal wezen dat haar weg zoekt om hier op planeet aarde te bestaan.
Toch doe ik het. Aan het begin van dit jaar zocht ik steun bij lichaamswerk om dit proces voor me te ondersteunen. Ik vond er zinnige leerpunten, maar de essentie vond ik er niet: In mijn lichaam blijven, ongeacht mijn omgeving.
Tot ik met een nieuwe gids ging werken. Na het wandelen met Turbo, mijn boomer, wandelde zij, onder het tekenen, spontaan mijn leven binnen. Ze liet me weten dat ze er was. Gaandeweg ontdekte ik haar Pleïadische afkomst en haar naam. En met haar hulp vind ik meer en meer mijn weg in mijn belichaamd meesterschap.
Laatst zei een cliënt tegen me: ‘Ja Conchita, da’s leuk, dat multidimensionale kind. Fijn dat ik haar nu ontmoet heb, maar wat brengt het me?’ Bijzonder, zo had ik er nog nooit naar gekeken. Ik ben erover gaan denken, erover gaan voelen. Het deed me pijn om te horen dat ze een deel van haarzelf afwijst.
Het is voor mij zó vanzelfsprekend dat ik mijn multidimensionale zelf een plek geef in mijn leven. Zij is mij en ik ben haar. Samen beleven we de shift naar de 5de dimensie. Zij brengt me zoveel verfijning, zoveel subtiele nuances en zo’n vermogen tot zelfliefde, dat geen haar op mijn hoofd erover piekert, om dat deel van mezelf in de steek te laten.
Toch is het niet altijd makkelijk. En dat zijn de momenten dat ik mezelf, in kleermakerszit op de grond, één hand op mijn hart, één hand op mijn buik, tegen mijn multidimensionale kind hoor zeggen: Ik ben veilig.
Keer op keer.
Bij iedere onrust,
ieder ongemak,
steeds weer.
Ik ben veilig
En met die zin verandert de wereld om me heen. Ik kan haar laten. Ik hoef haar niet te veranderen. Ik kan mezelf ermee ontvangen. En ik bouw, samen met mijn multidimensionale innerlijk kind, vertrouwen op. Vertrouwen in een wereld die ons soms zó wereldvreemd overkomt.
Herken je dit?
Wat doe jij om je multidimensionale zelf zich veilig te laten voelen,
in jou, in je lichaam, in de aardse wereld?